To, co odczuwa, jest jedynie podstępnym oszustwem mózgu. Chory widzi świat na czarno, sądzi, że nic nie będzie już lepiej, nic nie ma sensu. To oczywiście nieprawda. Otępienie czołowo-skroniowe jest przyczyną 10-20 proc. przypadków demencji. Uszkodzenia w tych obszarach mózgu objawiają się zmianami zachowania i osobowości, a także generują problemy z mówieniem, doborem słów i rozumieniem. Z czym na co dzień może zmagać się Bruce Willis? Oto co warto wiedzieć o otępieniu czołowo-skroniowym. Naukowa nazwa rudego lisa to Vulpes vulpes, co po łacinie oznacza po prostu lis. Ze względu na powszechne występowanie obecnie rozpoznawanych jest ponad 40 podgatunków lisa rudego. Sam lis rudy jest tylko jednym z 12 gatunków z rodzaju Vulpes, obok lisa wielkouchego, całkowicie białego lisa arktycznego i lisa bengalskiego. Otępienie czołowo-skroniowe jest formą demencji, z którą powiązana jest także afazja. Diagnozę, według której Bruce Willis cierpi na afazję, rodzina amerykańskiego aktora ogłosiła w ubiegłym roku. Informację o tym, że Willis choruje na otępienie czołowo-skroniowe, podała w czwartek, 16 lutego, BBC, powołując się na Chory lis - nie było komu podjąć interwencji Dostaliśmy od naszej czytelniczki informację dotyczącą problemu w gminie Kalinowo. Problemem według naszej czytelniczki jest spychologia, ale po kolei. okres preterminalny – choroba jest w zaawansowanym stadium, jednak chory czuje się dobrze. Nie jest już poddawany leczeniu, ponieważ nie przynosi ono żadnych efektów. faza terminalna – to czas pogorszenia stanu chorego. W tym czasie nasilają się objawy choroby, chory może mieć coraz mniej siły (mogą wystąpić problemy z chodzeniem). . Lisy! Niewielkie, pełne energii i sprytu zwierzęta, które kojarzą nam się z rudymi kitami, jesienią i dziecięcą wyliczanką, w której to „chodzi lisek koło drogi”. Te słowa nie są przypadkowe – lisy uwielbiają kręcić się wokół miejsc, w których przebywają ludzie, dlatego mamy większą szansę na spotkanie ich na uliczce koło domu, niż podczas wielogodzinnych obserwacji na polach, łąkach i w lasach. Dziś kilka ciekawostek na temat lisów, które zapewne nie są całkowicie oczywiste. 1. W Polsce występuje tylko jeden gatunek lisa, ale na świecie jest ich aż 12! W naszym kraju spotkamy lisa pospolitego, zwanego lisem rudym, czyli przedstawiciela gatunku vulpes vulpes. To najbardziej rozpowszechniony gatunek, który naturalnie występuje na całej szerokości geograficznej naszej planety, ale jedynie na półkuli północnej. Co oznacza, że spotkamy go najczęściej w Ameryce Północnej, całej Europie, prawie całej Azji i na północy Afryki. Na półkuli południowej także istnieje populacja lisów rudych, ale są to jedynie osobniki, które zostały sztucznie wprowadzone przez człowieka do Australii. 2. Najmniejszy lis świata to fenek pustynny Fenki są wyjątkowymi zwierzętami. Pierwsze co rzuca się w oczy, kiedy na nie patrzymy, to ich wielkie uszy. Fenki żyją na Półwyspie Arabskim i na północy Afryki, więc w miejscach niezwykle gorących, dlatego właśnie zostały wyposażone przez naturę w te niezwykłe uszy, które służą im do… chłodzenia organizmu! Uszy fenka są bardzo mocno unaczynione – znajduje się tam cała sieć żyłek – kiedy wiatr owiewa uszy fenka, to krew się schładza, jednocześnie obniżając temperaturę ciała całego zwierzęcia. Fenek jest też malutki. Dorosły samiec może ważyć 1,5 kg, a samice mniej niż kilogram. Mają około 30 cm długości – to tyle, co kartka A4. 3. Lisy rude występują w 45 podgatunkach i w 8 różnych umaszczeniach Występujący w Polsce podgatunek lisa rudego vulpes vulpes, czyli lis rudy vulpes vulpes vulpes, to największy gatunek lisa – może ważyć aż 14 kilogramów. Pozostałe podgatunki są mniejsze i występują w innych rejonach świata. Nasz lis rudy, pomimo swojej nazwy, wcale nie musi być rudy. W obrębie podgatunku zdarzają się sytuacje, które wpływają na umaszczenie tych zwierząt i są to mutacje genetyczne, melanizm, czy nawet albinizm. Lis pospolity może mieć sierść niemal jednolicie rudą. Często zdarza się, że na futrze występują ciemniejsze pasy wzdłuż kręgosłupa i rozchodzące się od jego środka na boki. Lisy o takim umaszczeniu na Litwie nazywane są krzyżakami. W wyniku melanizmu, czyli zwiększonej zawartości melaniany (ciemnego pigmentu) lisy rude mogą stać się lisami srebrnymi, a nawet platynowymi. Znamy też umaszczenie bursztynowe, szare, czarno-brązowe, oraz umaszczenie samson, które jest również szaro-brązowe, ale nie występują w nim wszystkie rodzaje włosów – przeciętne lisie futro składa się z włosów krótkich i długich, w przypadku samsonów długie włosy nie występują. Co o tyle ciekawe, że biblijny Samson znany był z tego, że włosy miał długie. 4. Jak się zachowywać w obecności lisa Powracamy do dobrze nam znanego lisa rudego. Szansa na to, że go spotkamy, jest naprawdę duża, warto więc wiedzieć, w jaki sposób się wtedy zachować. Przede wszystkim nie należy do lisa podchodzić ani wyraźnie dawać mu odczuć, że jesteśmy nim zainteresowani – może się wtedy wystraszyć i w skrajnych przypadkach zaatakować. Dzieje się to z reguły tylko wtedy, kiedy dany osobnik będzie chory na wściekliznę. Po czym poznać, że lis ma wściekliznę? Wygląda słabo, futro nie jest lśniące, przy pysku może pojawić się piana, ale najważniejszym testem na wściekliznę jest jego reakcja na pożywienie i wodę. Zwierzęta chore na wściekliznę odczuwają wstręt do wody i pożywienia, więc będą dosłownie się od nich odsuwać. Kolejnym bardzo ważnym czynnikiem, który powinien od razu dać nam do myślenia, jest to, że w naturalnych warunkach tylko chore osobniki w ogóle się do nas zbliżają. Większość zdrowych lisów przy kontakcie z człowiekiem po prostu się oddala. Dlatego, jeśli widzimy, że lis znajduje się bardzo blisko nas i wcale się nie boi, to najlepszym rozwiązaniem będzie po prostu zignorować go i odejść. Pamiętajmy, że są to dzikie zwierzęta, a dzikie zwierzęta nie mają w zwyczaju ani spędzać czasu z ludźmi, ani tym bardziej się z nimi bawić. Nie inaczej jest w tym przypadku. 5. Lisy „rozmawiają” uszami Jeśli już lisa spotkamy, to możemy odczytać jego intencje z ruchu uszu i postawy ciała. Kiedy lis jest oswojony z ludźmi i chce się z nami bawić, stanie na tylnych łapach i zacznie strzyc uszami – czyli krótko mówiąc, będzie nimi energicznie wymachiwał. Inaczej jest w momencie, w którym lis czegoś szuka – bez względu na to, czy będzie to inny lis, ćma, czy jagoda, nasz zwierzak będzie powoli obracał uszami niczym radarem. Jeśli napotkany przez nas lis będzie chciał okazać nam uległość, to skuli pod siebie ogon, skuli się niczym „zbity pies” i położy uszy po sobie, przyciskając je mocno do czaszki. Ruch uszu może być drżący. Warto zapamiętać tę postawę, ponieważ lis w ten sposób sygnalizuje jedynie dwie rzeczy: że się nas boi albo że prosi nas o pomoc. Jeśli zobaczymy lisa, który kładzie uszy po sobie, ale nie przyciska ich mocno do czaszki, a jego ogon uniesiony jest do góry i rusza się to w przód to w tył, to znaczy, że lis jest gotowy do walki i lepiej po prostu zejść mu z drogi. Zajrzyj do poprzedniego odcinka, w którym pokazaliśmy najmniejszego konia świata i wyjaśniliśmy, czy końskie kopyto jest palcem, łokciem, czy paznokciem – zapraszamy! data publikacji: 12:23 ten tekst przeczytasz w 6 minut Liszajec to rodzaj choroby zakaźnej powierzchownych warstw skóry często mylony z liszajem. Najczęściej występuje na twarzy, dłoniach i stopach dzieci. Lekarz, który pomaga radzić sobie z tą dolegliwością, to lekarz rodzinny lub dermatolog. W jaki sposób odróżnić liszaj od liszajca? Jak przebiega proces leczenia tej kłopotliwej dolegliwości skórnej? Czy zmaganie się z tą chorobą może powodować wystąpienie powikłań? PRATUAN NETSAENGSRI / Shutterstock Liczajec — co to za choroba? Jak wygląda rozpoznanie liszajca? Objawy liszajca — na co trzeba zwrócić uwagę? Rodzaje liszajca — co warto o nich wiedzieć? Jak przebiega leczenie liszajca? Liszaj a liszajec — jak je od siebie odróżnić? Pojawianie się liszajca wywołują bakterie gronkowca złocistego (Staphylococcus aureus) oraz paciorkowców beta-harmonizujących (Streptococcus pyogenes) Główne objawy tej choroby zakaźnej to żółte strupy, rumienie skórne, świąd, małe pęcherzyki, a także suchość skóry Leczenie liszajca jest uzależnione od stopnia zaawansowania choroby, lokalizacji zmian, rodzaju schorzenia, ryzyka rozprzestrzeniania się zakażenia i rozległości problemów skórnych Liczajec — co to za choroba? Liszajec zakaźny to dolegliwość zajmująca powierzchowne warstwy skóry. Najczęściej występuje u dzieci w wieku od 2 do 6 lat. Wywołują ją głównie bakterie Staphylococcus aureus, czyli gronkowiec złocisty, bądź Streptococcus pyogenes — paciorkowiec beta-harmonizujący zaliczany do ziarniniaków. Są na nią szczególnie narażone osoby uprawiające sporty kontaktowe, rodzice maluchów chodzących do szkoły oraz ludzie pracujący z dziećmi. Liszajec zakaźny pojawia się zwykle u osób, które chorują też na: zaburzenia metaboliczne ( cukrzycę i choroby nerek), problemy z przewodem pokarmowym (np. rak żołądka, nowotwór jelita grubego), zmiany skórne, zaburzenia endokrynologiczne (dolegliwości tarczycy), osłabioną odporność (np. podczas białaczki). Zobacz też: Świąd skóry - główne przyczyny. Grzybica, łuszczyca, choroby intymne Jak wygląda rozpoznanie liszajca? Osoby, które zauważą u siebie pierwsze symptomy liszajca, powinny od razu udać się do lekarza rodzinnego lub dermatologa. Obecność pęcherzy, rumienia albo strupków na ciele nie musi oznaczać tej dolegliwości. Ta zakaźna choroba bywa bowiem często mylona z ospą wietrzną, liszajem, oparzeniem, opryszczką, alergią, atopowym zapaleniem bądź grzybicą skóry. Pierwsze objawy tego schorzenia pojawiają się po około 2-3 dniach od momentu zetknięcia się z patogenem. W dniu wizyty u specjalisty warto pamiętać o tym, by nie nakładać na skórę makijażu, balsamów ani kremów. Badanie będzie najskuteczniejsze, jeśli zostanie przeprowadzone na czystym ciele. Należy się również przygotować psychicznie na pokazanie pracownikowi ochrony zdrowia zmian, które wywołał liszajec — niezależnie od tego, w jakim rejonie ciała występują. Rozmowa ze specjalistą pomoże zdiagnozować zmiany skórne, określić stadium dolegliwości i dopasować odpowiednią terapię. Rzetelny wywiad jest podstawą dobrej diagnozy. Zastosowanie antybiogramu często pomaga lekarzowi w określeniu, które leki najlepiej sprawdzą się w danym przypadku. Czasem przed zaproponowaniem sposobu leczenia lekarz dla dokładniejszego określenia specyfiki choroby zleca wykonanie badania laboratoryjnego. Dzięki zbadaniu próbek można w łatwy sposób dostrzec ewentualne skupiska bakterii na ciele. Czytaj też: Wyciskanie pryszczy – czy jest bezpieczne i jakie niesie zagrożenia? Objawy liszajca — na co trzeba zwrócić uwagę? Osoby, które zmagają się z omawianą chorobą zakaźną, mają na ciele małe pęcherzyki przypominające wybroczyny. Są one wypełnione płynem, który po rozdrapaniu wycieka, tworząc żółty strup. Jeśli pęcherze nie zostaną naruszone mechaniczne, pękają samoistnie po około 24-48 godz. od powstania. Każdy rejon objęty tymi zmianami jest potencjalnym ogniskiem zakażenia. Bakterie przenoszą się na różne przedmioty lub innych ludzi za pośrednictwem dotyku. Zaschnięta wydzielina w postaci strupków pojawia się najczęściej na: szyi i karku, zgięciach stawów, twarzy (ze szczególnym uwzględnieniem okoli nosa, ust i brody), tułowiu, pośladkach, dłoniach (szczególnie przy płytkach paznokci). Zobacz też: Czyrak - objawy, leczenie. Jak uniknąć czyraka? U noworodków i niemowląt zmiany na skórze występują np.: w okolicach pieluszkowych, na fałdach szyi, w dołach pachowych, na plechach. Dolegliwościom skórnym towarzyszy zazwyczaj swędzenie i świąd, które mogą znacząco utrudniać codzienne funkcjonowanie. Wokół strupów oraz pęcherzy skóra jest zaczerwieniona, tkliwa, a także sucha. Liszajec czasem powoduje u chorych zaparcia i częste oddawanie moczu. Kolejnym problemem jest wzmożona podatność na infekcje górnych dróg oddechowych. Nietypowy objaw stanowi uczucie chłodu obejmujące stopy osoby z tym schorzeniem zakaźnym. Często może mu również towarzyszyć powiększenie węzłów chłonnych. W niektórych przypadkach chorzy cierpią na objawy psychologiczne w postaci zaburzeń świadomości. Mogą być one spowodowane uczuciem społecznego wykluczenia z powodu zmagania się z dolegliwością o charakterze zakaźnym. Chorzy na liszajec bywają wykluczeni z wielu aktywności fizycznych zarówno z uwagi na naturę swojej choroby, jak i specyficzny wygląd zmian skórnych. Przeczytaj: Znamiona - przyczyny, rodzaje, leczenie, powikłania Wiele osób chorych ma problem z zaaprobowaniem swojego wyglądu. Z uwagi na to, że liszajec najczęściej atakuje dzieci, mogą mieć one problem ze znalezieniem akceptacji w grupie swoich rówieśników. Charakterystyczne pęcherze, zaczerwienienia i strupy bywają obiektem drwin ze strony kolegów i koleżanek. Warto pamiętać, że w środowisku szkolnym, gdzie dzieci bawią się razem, dotykają wielu przedmiotów, wkładają zabawki i palce do ust, są szczególnie narażone na zakażenie. Rodzaje liszajca — co warto o nich wiedzieć? Do odmian liszajca należy zaliczyć wtórne zliszajowacenie będące wynikiem mieszanego zakażenia gronkowcowo-paciorkowcowego. Często występuje na skórze głowy objętej świądem lub inną podobną dolegliwością. Zmiana wtórna tego typu prowadzi do licznych uszkodzeń naskórka, który zostaje nadkażony bakteriami. Prowadzi to do powstania specyficznych wykwitów na ciele. Liszajec pojawia się też często na skórze pokrytej włosami jako objaw wszawicy głowowej. Każdy rodzaj tej zakaźnej dolegliwości występuje się głównie u dzieci. Dzieje się tak, ponieważ maluchy nie panują nad odruchem drapania, zapominają o myciu dłoni i nie są świadome zagrożeń, które je otaczają. W dziecięcym środowisku choroba przenosi się bardzo szybko. Niepojące objawy skórne należy skonsultować z dermatologiem. Wizytę u dermatologa możesz umówić za pośrednictwem Medonet Marketu. Specjaliści wyróżniają liszajec: pęcherzowy — występuje głównie u noworodków w okolicy pach, szyi lub pośladków; rozwija się bardzo dynamicznie; choroba zakaźna tego typu występuje rzadziej niż jej bezpęcherzowa odmiana, bez pęcherzy — inaczej nazywany suchym lub pęcherzykowatym; na początku objawia się wystąpieniem niewielkich krostek, grudek albo pęcherzyków, które łatwo pękają; chorują na niego głównie dzieci w wieku przedszkolnym, przez co z łatwością przyjmuje postać epidemii; zmiany pojawiają się zazwyczaj w okolicy twarzy i kończyn, ale szybko rozprzestrzeniają się w inne miejsca na ciele na zasadzie samozakażenia. Warto wiedzieć, że liszajec opryszczkowaty występujący często u kobiet w ciąży to całkowicie inna odmiana tej dolegliwości. Ma postać ostrej krostkowej dermatozy, która samoistnie ustępuje po porodzie. Specjaliści uważają, że to jeden z wariantów łuszczycy krostkowej. Dolegliwość objawia się zwykle w okolicach zgięć stawowych oraz narządów płciowych. Mężczyźni bardzo rzadko zmagają się z tym schorzeniem. Zobacz: Problemy skórne a e-wizyta u dermatologa. Kiedy warto zdecydować się na konsultacje on-line? Jak przebiega leczenie liszajca? Liszajec leczy się zazwyczaj przy użyciu specjalnych antybiotyków, kremów i maści. Zdarza się jednak, że specjalista po określeniu rodzaju schorzenia nie przepisuje mocnych leków. Wynika to z faktu, iż dolegliwość często ustępuje samoistnie w ciągu 7-10 dni. W wypadku, kiedy lekarz stwierdzi, że liszajec jest w fazie samoograniczenia, może zalecić pacjentowi jedynie stosowanie preparatów, które pomogą przywrócić skórze dobrą kondycję. Leczenie liszajca jest uzależnione od kilku zmiennych: stopnia zaawansowania choroby, lokalizacji zmian, rodzaju schorzenia, ryzyka rozprzestrzeniania się zakażenia, rozległości problemów skórnych. Terapia lekowa liszajca ma głównie znaczenie zachowawcze. Lekarze, przepisując różne specyfiki, chcą załagodzić powstałe zmiany i znacznie przyspieszyć ustępowanie objawów. Ma to na celu głównie uniknięcie potencjalnych powikłań i zapobieganie ewentualnym nawrotom choroby. Wprowadzenie odpowiedniego leczenia jest kluczowe dla ograniczenia rozprzestrzeniania się infekcji na inne osoby. Fundamentem do wyleczenia jest stosowanie odpowiedniej higieny. Źle leczona choroba może spowodować pojawienie się powikłań w postaci: zapalenia kłębuszków nerkowych, posocznicy (sepsy), zakrzepicy zatoki jamistej, zapalenia opon mózgowych, gronkowcowego zespołu oparzonej skóry, bakteriemii, zapalenia tkanki łącznej. Czytaj też: Łojotokowe zapalenie skóry - przyczyny, leczenie Liszaj a liszajec — jak je od siebie odróżnić? Z uwagi na podobną nazwę wiele osób myli ze sobą te dwie choroby. Jedyna cecha wspólna tych dolegliwości to fakt, iż objawy obu znajdują się na skórze człowieka. Liszajec ma podłoże bakteryjne i atakuje głównie dzieci, podczas gdy liszaj to przewlekłe schorzenie objawiające się występowaniem zmian pęcherzykowych, barwnikowych lub grudkowych na ludzkim ciele. Czytaj więcej: Liszaj płaski. Jakie są jego przyczyny i objawy oraz jak go leczyć Kolejna różnica to okoliczności pojawiania się tej dolegliwości. Zachorowaniu na liszajec sprzyja ciepło i wilgoć, podczas gdy etiologię drugiego schorzenia bardzo trudno określić. Jego rozwój wspomaga duży stres, zmiany hormonalne, predyspozycje genetyczne oraz inne współistniejące choroby wirusowe. Liszajec to poważna choroba zakaźna wywoływana przez gronkowce i paciorkowce. Objawia się wystąpieniem na ciele charakterystycznych pęcherzy wypełnionych płynem, które samoistnie pękają po 24-48 godz., zamieniając się w żółtawe strupy. W momencie zauważenia objawów tej dolegliwości należy udać się do lekarza rodzinnego lub dermatologa. Leczenie liszajca polega na dbaniu o higienę osobistą oraz stosowaniu przepisanych przez lekarza maści lub aerozoli. Źródła choroby skóry problemy skórne infekcje skórne liszajec Liszaj - jak pielęgnować skórę z liszajem? Liszaj twardzinowy i płaski a liszajec Liszaj jest przewlekłą chorobą skóry, która wymaga odpowiedniej pielęgnacji. Charakteryzuje się pojawieniem się na ciele i błonach śluzowych zmian grudkowych oraz... Tatiana Naklicka Liszajec zakaźny - przyczyny, objawy, leczenie Liszajec zakaźny uważany jest za dość częstą chorobę skóry. Występuje zwłaszcza u dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Liszajec zakaźny wywołują bakterie,... Redakcja Medonet Liszajec - przyczyny, objawy, leczenie. Jak bardzo zaraźliwy jest liszajec? Liszajec jest to bakteryjna infekcja skóry, która najczęściej dotyka dzieci w młodszym wieku. Powoduje charakterystyczne owrzodzenia i pęcherze, najczęściej w... Katarzyna Pawlikowska-Łagód Maść z żyworódki to hit! Pomaga nie tylko na trądzik Tę roślinę pokochały jeszcze nasze babcie. Bardzo często można ją było spotkać na ich parapetach. Teraz żyworódka znowu wraca do łask. Tym bardziej że można z... Joanna Murawska Opryszczka na ustach – skąd się bierze? Jak ją leczyć? Opryszczka na ustach — zwana też zimnem — jest powszechną infekcją wirusową, która objawia się małymi, wypełnionymi płynem pęcherzykami na wargach i wokół nich.... Monika Piesyk Płyn przeciwtrądzikowy Afronis - charakterystyka, działanie, skutki niepożądane Problematyczna skóra wymaga odpowiedniej pielęgnacji, oczyszczenia i wygładzenia. Płyn przeciwtrądzikowy Afronis wspomaga poprawę skóry trądzikowej, tłustej, ale... Monika Wasilonek Grzybica paznokci - objawy, leczenie, nawroty, profilaktyka Grzybica paznokci szybko się rozprzestrzenia, łatwo się nią zarazić, a jej objawy potrafią mocno uprzykrzyć nam życie. Grzybica paznokci to jednak nie tylko... Anna Niewiadomska Stwórz swój wymarzony obraz na wymiar z naszym generatorem i odmień wygląd swojego wnętrza! Obraz Chory lis z świerzbem. możesz zamówić na wymiar drukowany na wysokiej jakości płótnie poliestrowym, bawełnianym, na płycie PCV 5mm, na PLEXI 5mm, na korku o gr. 7mm, szkle hartowanym oraz szkle optywhite 4mm oraz jako plakat lub obraz podświetlany LED. Obraz zostanie wykonany wg Twoich wytycznych. Dzięki naszemu generatorowi możesz wybrać nie tylko interesujący Cię rozmiar i materiał obrazu ale także dowolnie zmienić jego kolorystykę, nasycenie barw oraz wyszukać podobne obrazy pasujące do przedstawionej wybranej lub wczytanej grafiki. Możesz również dodać nakładkę 3D dzięki której stworzysz np. duży nowoczesny obraz 3D. Dzięki temu możesz być pewny, że Twój obraz będzie jedyny w swoim rodzaju i zostanie wykonany specjalnie dla Ciebie, którego powiesisz w swoim salonie lub np. sypialni. Boki obrazów są zadrukowane w lustrzanym odbiciu. Oryginalna nazwa: Kranker Fuchs mit Räude. Hanna Lis: choroba, na którą cierpi zagrażała jej ciążom? Szczere wyznanie dziennikarki to przestroga dla innych kobiet. Choroba dotyczy wielu z nich, a objawy bywają ignorowane przez lekarzy!Dziennikarka przez lata nie była pewna, co jej dolega. Dolegliwości towarzyszące chorobie były ignorowane przez lekarzy, a gwiazda przez lata cierpiała. Niezdiagnozowana przypadłość zagrażała jej ciążom i dopiero po pierwszym porodzie dziennikarka dowiedziała się, na co choruje. Hanna Lis: choroba utrudniała jej zajście w ciążę. Gwiazda telewizji nie ma problemu z wypowiadaniem się na ważne tematy. Nie unika wypowiedzi na temat macierzyństwa i kobiecości, ale i tak zaskoczyła wszystkich bardzo osobistym wyznaniem. Hanna Lis podzieliła się doświadczeniem, które może pomóc niejednej kobiecie! Opowiedziała o swojej chorobie, która zagrażała zdrowiu i życiu nie tylko jej, ale i jej dzieci. Opowieść dziennikarki jest wstrząsająca. Przez ponad 20 lat zmagała się z chorobą, która nie została zdiagnozowana przez lekarzy. Hanna Lis: choroba, która dotknęła dziennikarki to endometrioza. Choruje na nią aż 10% kobiet, wiele z nich nawet o tym nie wie. Czym objawia się endometrioza?Na instagramie dziennikarka podzieliła się swoją osobistą historią, która naprawdę chwyta za serce:– Ja miałam oczywiste symptomy, odkąd skończyłam 16 lat, ale lekarze koncertowo je bagatelizowali. Bywało, że leczyli zastrzykami z opioidów, żebym mogła przetrwać te dni. Wybitny ginekolog nie zareagował, gdy kolejna ciąża okazała się nierówną walką z własnym organizmem – napisała dotyka bardzo wielu kobiet. Łatwo jest jej z początku nie zauważyć, gdyż potrafi rozwijać się bezobjawowo i bardzo wolno. Najczęściej chorują na nie kobiety w wieku rozrodczym, a powszechne objawy to ból w trakcie współżycia, a także bolesne, nieregularne miesiączkowanie. Objawy często zostają ignorowane przez lekarzy, którzy twierdzą, że ból przy stosunku czy miesiączce jest czymś naturalnym. Nie jest to prawdą!Ignorowana choroba może skutkować poważnymi problemami z zajściem w ciążę. Tak też było w przypadku dziennikarki – wyznała, że w wyniku nieleczonej endometriozy mogła stracić obie ciąże. Hanna Lis: choroba mogła odebrać jej macierzyństwo. Dopiero po drugim porodzie i drugim cesarskim cięciu lekarze zainteresowali się jej zdrowiem. Dzięki temu przeszła operację, która dziś umożliwia jej życie bez bólu. Jednak lata walki z bólem nie zostały przez dziennikarkę zapomniane, dziś przestrzega przed endometriozą inne kobiety. ZOBACZ ZDJĘCIA: zdobyła się na odważne wyznanie na temat swojej na którą cierpi Hanna Lis wciąż jest często ignorowana przez Lis: choroba mogła odebrać jej dzieci. Gwiazda przyznała, że obie jej ciąże były zagrożone, wszystko przez nieleczoną Hanny Lis z pewnością pomogło wielu kobietom, które nie wiedziały, co im dziś jest szczęśliwą mamą dwóch młodych kobiet. Dopiero po drugim porodzie lekarze postanowili poddać Hannę Lis leczeniu. ZOBACZ TEŻ:Małgorzata Rozenek wygrała w sądzie z Wojewódzkim. O co poszło?TVN pokaże dziś największy hit ostatnich lat. Polacy czekają z niecierpliwościąŁukasz Darłak. Kim jest tajemniczy uczestnik Big Brothera?Marek Włodarczyk ma bardzo przystojnego syna. Jest wziętym modelem

na co chory jest lis